SOLARIS Deel 2
- Ga naar binnen. - En jij?
Na jou. Ik moet het luik sluiten.
Zit je goed?
Ja, kom snel.
Je kan op zijn minst kloppen.
Ik dacht dat ik je met iemand hoorde praten.
Reden te meer.
Dus je had bezoek? Je handelt dat mooi af.
Wel, je gaat er niet van dood.
Ik hoop dat je matig bent geweest in het begin.
Verdovende middelen, vergif, barbituraat
Als je hier de clown komt uithangen, kan je evengoed gaan.
Je gaat me niet vertellen dat je het touw of de hamer niet geprobeerd hebt?
Ik veronderstel dat je er geen inktpot hebt ingegooid zoals Luther deed?
Je hebt haar gewoon ingesloten, op de knop gedrukt, en dat was alles!
Volgende keer moet je niet in paniek raken.
Probeer het te starten vanaf de gang.
- Weet je wat het was? - Nee.
Maar we zijn erin geslaagd om tenminste een theorie te vormen.
- Wie was het? - Ze stierf tien jaar geleden.
Je hebt zojuist de materialisatie gezien van de persoon die je dacht te kennen.
- Wat was haar naam? - Hari.
Dit begon nadat we geëxperimenteerd hadden met X-stralen.
We wilden de oceaan testen,
dus begonnen we een geconcentreerde oppervlaktescan met hoge intensiteitstralen
Ja, maar dit is...
Je hebt geluk. Deze vrouw is slechts een deel van je verleden.
Stel je voor dat je iets anders gezien had,
iets onbekends in je ervaring, uit de diepten van je ziel.
Ik begrijp je niet...
Blijkbaar had de oceaan onze hersens doorzocht,
waar het losse flarden uit het geheugen uit haalde.
Denk je dat ze zal terugkomen? - Ja en nee.
Hari de tweede... - Er kunnen er veel zijn zoals zij.
Waarom waarschuwde je me niet? - Je zou me niet geloofd hebben.
Ik werd bang en gedroeg me niet echt...
Bekritiseer jezelf toch niet.
De bedoeling is het station te vernietigen.
Dit is mijn missie.
Als ik het rapport schrijf, teken jij het dan?
Wat als zij het contact was waar we zo lang op gewacht hadden?
De nacht is een gezegende tijd hier.
Om een of andere reden herinnert het me aan de aarde.
Je kan ook altijd repen papier aan de luchtventilator vastmaken.
's Nachts is het net alsof je bladeren hoort ritselen in het donker.
Uitvinding van Guibariane. Zoals alle geniale zetten, is het zo eenvoudig.
Sartorius zei dat we sentimentele dwazen waren,
maar hij heeft zoiets verborgen in zijn kast.
Probeer wat te slapen. We zien elkaar later in de bibliotheek.
Ik heb een lijst van boeken gemaakt voor je.
Snout, ben jij dat?
Chris, waar ben je?
Kom hier.
Het is zo donker...
Kom hier, wees niet bang!
De deuren gaan de andere kant open!
Wees niet bang. Ik ben zo terug.
Toen ik zag dat je er niet was, was ik bang.
Hallo, Chris!
Ik kan je amper horen. Waar ben je nu mee bezig?
Niets.
Sartorius wil ons zien in het lab.
Ja, ben zo bij je.
Chris, wat is er fout met mij?
Is het epilepsie?
Dit is mijn vrouw.
Aangenaam.
Hallo.
We hebben op je gewacht.
Ik kon niet sneller weg.
Zijn deze van jou? - Nee, van Snout.
Voor zover ik kan zien, zijn ze gestructureerd...
Laten we ze "De Bezoekers" noemen.
Terwijl onze structuur op atomen gebaseerd is, is die van hun op neutronen gebaseerd.
Maar een systeem gebaseerd op neutronen zal onstabiel blijken.
Er moet een magnetisch veld buiten Solaris zijn dat ze stabiliseert.
U heeft een prima monster.
Ze is mijn vrouw!
Gefeliciteerd. Ik ben zeer verheugd.
Neem een bloed monster bij uw 'vrouw'.
Waarom zou ik? - U zult de dingen veel beter begrijpen.
Wat denk jij Snout?
Ik ben jullie allemaal zat!
Ik heb zuur gebruikt om het bloed te verbranden, maar het herstelt zichzelf.
Zelf herstellend? Onsterfelijkheid! Faust's probleem.
Er is geen absorberend katoen nodig.
Bent u gekwalificeerd om een autopsie uit te voeren?
Ze is mijn vrouw. Begrijpt u dat niet?
Het is menselijker om op hen te experimenteren dan op de konijnen van de Aarde.
Het zou zijn alsof ik mijn eigen been eraf sneed.
Voelde u pijn toen u door de deur heen stormde?
Pijn? Natuurlijk!
Dus als ik u ooit betrap terwijl u iets met haar probeert...
U heeft geluk gehad dat u een emotionele band met ze heeft kunnen opbouwen.
Het voelt misschien goed, maar...
Wat? Bent u jaloers? - Misschien.
Nee, u moet zich niet schuldig voelen, ik ben de schuldige.
Als u in een hopeloze kreupele bent veranderd,
kunt u op ons rekenen. Wij zullen uw po legen.
Voor wie bent u schuldig? - Voor u, onder andere.
Mijn vader heeft het meeste gefilmd. Ik heb stukjes gefilmd.
Weet u...
Ik ken mezelf niet eens. Wie ben ik?
Wanneer ik mijn ogen sluit kan ik mijn gezicht niet meer voor me halen.
Weet je wie je bent?
Ja, alle mensen weten dat.
Die vrouw in die witte bontjas, had een hekel aan me.
Zij stierf lang geleden, nog voor wij elkaar ontmoetten.
Hou me niet voor de gek.
Ik weet nog wel dat ik kwam voor een kopje thee,
en dat ze me opdroeg het huis te verlaten.
Dus, vertrok ik direct. Ik weet het nog goed.
Wat is er daarna gebeurd?
Daarna ging ik weg. Dat was de laatste keer dat we elkaar zagen.
Waar ging je heen?
Naar een andere stad.
- Waarom? - Ik werd overgeplaatst.
Waarom nam je me niet mee?
Je wilde niet komen.
Ja, dat weet ik nog.
Sorry, ik dacht dat je wakker was.
Wat is er?
De regeneratie-snelheid is lager geworden.
We kunnen ons een uur of drie ontdoen van onze bezoekers.
En dat moet je me midden in de nacht komen vertellen?
Ik zal je zeggen waarom ik gekomen ben.
Wij dachten dat als de oceaan
onze bezoekers uit ons haalt tijdens onze slaap,
het verstandig zou zijn om ermee te communiceren terwijl we wakker zijn.
- Ja, maar hoe? - Met rontgenstralen.
Misschien begrijpt het de boodschap en houden de verschijningen op.
Alweer die idiote rontgen-theorie over de grootsheid van de wetenschap.
We combineren de straal met de hersengolven van een van ons.
Je bedoelt mij natuurlijk? Een vertaling van mijn gedachten?
En als ik wil dat ze sterft, of verdwijnt?
Me helemaal bloot geven aan die glibberige massa?
Het zit al in mijn ziel.
Chris, onze tijd raakt op. Sartorius heeft nog een ander project.
De verdelger. Om uitsluitend neutrino-systemen te vernietigen.
Chantage?
Ik heb hem ervan overtuigd om te beginnen met een hersenscan.
En nog iets... Vergeet alles maar even.
Morgen ben ik jarig. Jullie zijn uitgenodigd.
- Probeer je het op te lappen? - Ja.
Niet zo luid, ze slaapt.
Dus ze kan ook al slapen? Dit loopt heel slecht af.
Wat stel je dan voor?
Niets. Dus je komt morgen naar de bibliotheek?
We zetten de tafel neer. Er zijn in ieder geval geen ramen.
Laten we ondertussen naar Sartorius gaan.
Ze slaapt. Stel dat ze ons volgt.
Laat de deur dit keer maar open.
Welke deur? Het is alleen maar een verschijning.
Ik ben zo terug.
Waar ga je naar toe?
Vergeef me!
Waarom slaap je niet?
Je houdt niet van me.
Houd op.
- We moeten praten. - Waarover?
Ik weet niet waar ik vandaan kom. Weet jij het?
Waar heb je het over.
Als je het weet en je kunt het me niet zeggen,
kan je dat dan later eens doen, Chris?
Waar heb je het over? Ik snap er niets van.
Je bent bang om het te zeggen.
Dus moet ik het wel zeggen.
Ik ben Hari niet. Hari is dood...
ze nam vergif in.
En ik ben iemand anders.
- Met wie heb je gesproken? - Sartorius heeft het me gezegd.
Wanneer? Gisteravond?
Het zou minder pijnlijk zijn geweest als jij het me verteld had.
Mijn god, wat maakt dat uit?
Hoe heb je al die tijd geleefd?
Was je verliefd?
Dacht je ooit aan mij?
Soms, niet altijd.
Vooral als ik ongelukkig was.
Ik denk dat iemand een spel met ons speelt.
En hoe meer er gespeeld wordt,
hoe slechter het voor je uitpakt.
Wist ik maar hoe ik je kan helpen.
Het meisje, de ander, wat gebeurde er met haar?
We hadden ruzie. Tegen het einde maakten we veel ruzie.
Ik heb mijn spullen gepakt en ben vertrokken.
Door haar begreep ik het... Daar had ze niet veel woorden voor nodig...
Als je lang genoeg met iemand leeft, zijn er geen woorden nodig.
Ik vond niet dat het zo ernstig was,
maar toen herinnerde ik me dat ik de preparaten in
de koelkast had gelaten en haar het effect ervan had uitgelegd.
Ik werd bang en wilde naar haar toe,
maar ik bedacht dat ze zou begrijpen dat ik haar woorden serieus nam.
Op de derde dag ben ik tenslotte naar haar toe gegaan.
Ze was al dood. Ze had een injectiewondje op haar arm.
Zoals dit?
Waarom denk je dat ze het deed?
Ik denk dat ze voelde dat ik niet meer van haar hield.
Maar ik hou van jou.
Chris! Ik houd zoveel van je.
Ga slapen.
Ik weet niet hoe dat moet.
Het lijkt slapen, maar het is het niet. Het voelt als slapen terwijl je slaapt.
Het komt niet van binnen. Het komt van ver weg.
Het is een soort slaap.
Ik denk dat onze held nu niet opduikt.
- Waarom? - Misschien heeft hij gasten.
Iedereen is er!
Je bent anderhalf uur te laat.
Wat lees je?
Dit is rotzooi!
Waar heb ik het gelaten...
Waar in hemels... Hier!
Ze komen 's nachts,
maar nachten zijn er om te slapen.
Dat is het probleem. We zijn de kunst van het slapen kwijt.
Lees jij het maar. Ik ben een beetje opgewonden.
'Señor ik weet maar een ding. Als ik...
Als ik slaap, ken ik geen angst,
geen hoop, geen werk, geen zegen...
Gezegend is degene die de slaap uitvond, die hetzelfde
is voor de herder en de koning, voor de dwaas en voor de wijze.
Diepe slaap heeft maar een nadeel, het lijkt teveel op de dood.
Nog nooit, Sancho, heb je zo mooi gesproken."
Dat is geweldig. Mag ik er nu een paar eigen woorden aan toevoegen?
Ik stel een toast voor op Snout,
op zijn moed en op zijn plichtsgevoel.
Op de wetenschap en op Snout!
Op de wetenschap? Het is oplichterij!
Niemand kan dit probleem oplossen. Een genie niet, en een idioot niet!
We hebben geen ambitie om de ruimte te veroveren.
We willen alleen de grenzen van de aarde tot in de ruimte oprekken.
We willen niet meer werelden.
Enkel een spiegel om de onze te zien.
We proberen zo hard contact te maken, maar we zijn gedoemd te mislukken.
We maken onszelf belachelijk door een doel na te streven dat we vrezen.
en dat kunnen we best missen.
De Mens heeft de mens nodig!
We drinken op Guibariane. Als herinnering van een man.
Hoewel hij handelde uit angst.
Nee, Guibariane was niet bang.
Er zijn ergere dingen, dan bang zijn.
Hij stierf omdat hij geen uitweg meer zag.
Hij dacht dat wat er gebeurde, alleen hem overkwam.
Al dat hartverscheurende gejammer is gewoon tweederangs Dostoyevsky.
Wie denk je wel dat je bent om over ons te oordelen?
Ik weet tenminste waarom ik hier ben.
De natuur heeft de mens geschapen om kennis te vergaren.
Tijdens zijn zoektocht naar de waarheid, hangt de mens af van kennis.
De rest is van geen belang.
Als ik mag vragen, wat doe jij precies op Solaris?
Wat een vraag!
Naast je afspraakje met je ex lijkt niets hier je te interesseren.
Jouw tijd wordt besteed door dag in dag uit in bed te luieren.
Zie je jouw taak op die manier?
Je begint te zweven. Volgens mij ben je gewoon lui.
Hou op!
Laten we drinken op Guibariane. - Nee, op de mens!
Wil je zeggen dat hij geen mens was?
Hou op, Chris! Het kunnen beter geen ruzie maken.
Het is tenslotte mijn verjaardag vandaag.
Volgens mij kan Chris beter denken dan jullie beide.
Hij is de enige die menselijk handelde in deze onmenselijke omstandigheden.
Terwijl jullie doen alsof het jullie niet aangaat,
en dat jullie bezoekers gewoon een externe vijand is.
Maar jullie bezoekers zijn deel van jullie, ze zijn jullie geweten.
Volgens mij ziet Chris me graag,
maar misschien is het niet echt zo. Misschien verdedigt hij zichzelf gewoon.
Door mij, die leeft, wil hij...
Nee, daar gaat het hem niet om. Het doet er niet toe waarom een mens bemint.
Nee, inderdaad Chris,
jullie zijn het... Ik haat jullie allemaal!
Onderbreek me niet. Ik ben tenslotte een vrouw!
Vrouw? Je bent niet eens een mens.
Probeer dat toch eens te begrijpen, als je al iets kunt begrijpen.
Hari bestaat niet! Zij is dood!
Jij bent een reproductie,
een mechanische uiting van de vorm! Een kopie van het systeem!
Ja, misschien.
Maar... ik word wel een mens!
Mijn gevoel is net zo groot als dat van jullie.
Ik kan al zonder Chris door het leven.
Ik... ik houd van hem.
Ik ben een mens!
Waarom ben je toch zo wreed...
Opstaan, kom overeind!
Mijn beste man!
Niets is makkelijker.
Het is niet handig van ons om ruzie te maken.
We raken onze menselijkheid kwijt, onze waardigheid als mensen.
Nee, je bent heel menselijk, maar ieder op zijn eigen manier.
Daarover gaat jullie ruzie.
Ik hoop dat ik je niet lastig val.
Je bent een goede vent, maar je ziet er verschrikkelijk uit!
Ik ben helemaal op. kan je me helpen?
Heeft iemand die zijn leven heeft opgegeven,
om de waarheid te vinden achter achter een of ander stom contact,
heeft die niet het recht om af en toe vreselijk dronken te worden?
Zeker, absoluut.
Geloof jij in onze missie.
Ik blijf nog even op. We mogen niet in slaap vallen.
Ik ga Faust opzoeken in zijn laboratorium.
Onze Faust, Sartorius, zoekt nog steeds zijn remedie tegen onsterfelijkheid.
Terwijl wij...
Stel dat we de ramen open gooien en zo hard mogelijk roepen?
Denk je dat iemand dat hoort?
Alleen degene naar wie we roepen?
Misschien moeten we hem er met berkentakken van langs geven.
Misschien kunnen bidden...
Wat is er aan de hand?
Volgens mij deed ik de deur dicht... Ze is daar alleen.
Ga verder. Ik voel me een stuk beter. Het station verandert van baan.
Om vijf uur zijn we dertig seconden gewichtloos.
Dus niet vergeten.
Hari!
Vergeef me schat, ik was even in gedachten.
Is er iets aan de hand?
Nee. Alles is in orde.
Ze dronk vloeibare zuurstof.
Dat deed ze uit wanhoop
Het wordt alleen maar erger.
Hoe vaker ze bij je is, hoe menselijker ze wordt.
- Wat ga je doen? - Wachten tot ze terug is.
En dan? Het station achterlaten?
Chris, ze kan alleen op het station leven.
Wat kan ik nog meer doen? Ik houd van haar.
Je houdt van wie? Van haar of het meisje van de raket?
Ze komt terug. Ze kan wel honderd keer terugkomen.
Verander het wetenschappelijke probleem nu niet in een liefdesverhaaltje.
Ik had al zo'n voorgevoel dat dit slecht zou aflopen.
Je moet haar helpen.
Het is toch afschuwelijk.
Ik raakt nooit gewend aan die voortdurende opstandingen!
Ben ik het?
Wat...? Wat...?
Waarom? Waarom?
Nee... ik ben niet...
Niet haar... Niet Hari...
En jij... Wat als jij ook niet...
- Niets zeggen, Hari. - Ik ben Hari niet!
Misschien is jouw verschijning
bedoeld als een marteling. Misschien stuurde de oceaan jou.
Maar je betekent meer voor mij dan de wetenschap ooit zal doen!
- Lijk ik veel op haar? - Je zou op haar geleken hebben.
Maar nu ben jij de echte Hari.
Zeg eens...
ben ik lelijk? kan je naar me kijken?
- Walg je van me? - Nee.
- Je liegt! - Houd op!
Ik moet er walgelijk uitzien!
Raak me niet aan!
Ik houd van je!
Hari, wat moet ik doen?
Niets...
Ik ga niet terug naar de aarde.
We blijven op het station.
Ik ben bang.
De activiteit van de oceaan neemt toe. Misschien door jouw hersenscan.
Als we medelijden tonen schonen we onze ziel op.
Misschien is dat zo.
Lijden maakt het leven grijs en onaangenaam.
Nee, dat geloof ik niet... Ik kan niet accepteren dat...
Wat je niet kan opofferen om te leven, kan een gevaar gaan vormen.
Nee, dat is ook niet waar. Het is gewoon niet waar.
Denk aan het lijden van Tolstoi
omdat hij het onmogelijk vond om van mensen te houden?
Hoeveel tijd is er inmiddels verstreken?
Ik kom er niet uit... Help me.
Stel dat ik van je houd.
Liefde kan je voelen,
maar nooit uitleggen. Je kunt het alleen over het principe hebben.
Je houdt van datgene wat je kwijt kunt raken.
Jezelf, een vrouw, je land...
Tot de dag van vandaag, had de mensheid, de wereld, geen weg om naar liefde te reiken.
Er zijn er zo weinig van ons!
Misschien is de reden dat wij hier zijn,
om te begrijpen, voor de eerste keer, mensen als een reden om lief te hebben?
Hij is opgewonden.
Hoe ging Guibariane echt dood? Je hebt het nog niet verteld.
Ik vertel het je, maar later.
Guibariane ging niet dood van angst, hij ging dood aan schaamte.
De uitsterving van de mensheid is op zijn hoogtepunt van schaamte.
Mama, ik...
Ik ben twee uur te laat.
Ik weet het. Hoe was je reis?
Alleen een beetje vermoeiend.
Het gaat weer langzamer. Ik zal het wel oplossen.
Je hebt alle tijd.
Ik weet niet wat er met me aan de hand is...
Ik ben je gezicht helemaal vergeten.
Je ziet er niet goed uit. Ben je gelukkig?
Gelukkig is ouderwets idee.
Dat vind ik jammer.
Ik voel me alleen.
Waarom doe je ons pijn?
Waar wachtte je op? Je had kunnen bellen.
Jij leidt zo'n vreemd leven.
Je ziet er verwaarloosd uit. Je zorgt niet goed voor jezelf.
Hoe ben je zo geworden?
Wat is dit? Wacht, ik ben zo terug.
Hari...
Hoe is het? Voel je nu beter?
Waar is Hari?
- Wat is er? - Er is geen Hari meer.
'Chris, sorry dat ik je moest bedriegen.
Er was geen andere mogelijkheid.
Dit is de beste oplossing voor ons beide.
Ik heb het ze gevraagd. Het was mijn beslissing.
Neem het ze niet kwalijk. Hari'.
Ze deed het voor jou.
Snout, luister...
Rustig nu, Chris.
Hoe was het...?
De vernietiger. Een explosie van licht en een zuchtje wind.
En dan te bedenken dat we de laatste dagen veel ruzie hadden.
Snout, waarom worden we zo gepijnigd?
We zijn ons begrip van het heelal kwijt.
De vroegere mens had dat probleem niet. Die vroeg zich niet af waarom...
Herinner je je de mythe van Sisyphus?
Sinds wij jouw hersenscan gestuurd hebben,
is niet een van de bezoekers teruggekeerd.
Wat er met de oceaan gebeurt, gaat ons begrip te boven.
Er ontstaan eilanden.
Eerst een, toen meer eilanden.
Zeg je nu dat we begrepen worden?
Zomaar? In een keer?
Laten we het hopen.
- Hoe oud ben je? - 52
Ben je hier lang geweest?
Je zult mijn dossier wel gelezen hebben.
Voel je na zoveel jaren op het station,
nog wel een band met het leven beneden?
En zo wil je zeker weten waar het in het leven om gaat?
Nou niet ironisch worden.
Wie gelukkig is, is niet geïnteresseerd
in thema's als de eeuwigheid.
Dat zijn vragen, die stel je aan het eind van je leven.
We weten niet wanneer ons leven eindigt, daarom hebben we zo'n haast.
De gelukkigste mensen zijn degenen
die zich nooit druk maken om zulke wrede vragen.
We zoeken naar de mening van het leven.
Maar om het leven wat waard te blijven vinden, hebben we mysteries nodig.
Het mysterie van geluk, dood, liefde.
Misschien heb je gelijk. Probeer er maar niet aan te denken.
Daarover nadenken is alsof je weet wanneer je zult sterven.
Dat moment niet kennen, maakt ons eigenlijk onsterfelijk.
In ieder geval, mijn missie zit erop.
En nu? Terug naar de aarde?
Beetje bij beetje zal alles wel weer normaal worden.
Ik krijg vast nieuwe interesses nieuwe relaties.
Maar ik zal er nooit meer helemaal in opgaan.
En heb ik wel het recht om de kans
op contact, hoe klein ook, met de oceaan af te wijzen.
waarvan ik probeer ook maar iets te begrijpen?
Hier te blijven, tussen de dingen die we aangeraakt hebben,
die zich onze adem nog herinneren?
Waarvoor? Alleen vanuit de hoop dat ze terug komt?
Maar ik heb geen hoop.
Ik kan alleen maar wachten.
Wachten op wat? Ik weet het niet... een nieuw wonder.
Gaat het nu weer?
Ja, ik voel me best.
Ik denk dat het tijd is om terug te keren naar de aarde.
Is dat uw mening?
Nederlandse vertaling door leden van N.L.-Subs